Nabeschouwing - Liesbeth

Na aankomst in Astoria, het feitelijke eindpunt van de tocht, moest het wel even doordringen: na 3 maanden fietsen hebben we die tocht die bij aanvang zo oneindig groot leek volbracht! Beetje onwerkelijk na zo'n tijd, een overwinningsgevoel, dat slecht matcht met de zeeleeuwen die in de havens van Astoria met luid ge-oink zich beklagen dat er dit jaar geen maatje gevonden is. In de volksmond worden ze de loosers genoemd.

Dan is het wel leuk om zelf niet alleen een partner te hebben, maar eentje die je ook nog eens als winnaar huldigt!

    

Annemarie noemde al de statistische gegevens over afstand, klimmeters enzovoorts. Die enorme afstand, over ontelbare bergen in alle soorten van omstandigheden en met af en toe echt minimale voorzieningen onderweg, leek zeker in het begin haast wel een te grote uitdaging voor twee redelijk fitte dames, net geen 18 meer, die er bepaald geen topsport van wilden maken.

In projectplanning maak je inschattingen door het totale project net zo lang in kleinere stukjes werk te verdelen tot je goed kunt inschatten hoe groot ieder stukje is. Eigenlijk deden we hetzelfde voor de TransAm. Vrij naar een songtekst van Alan Parsons Project hadden we algauw als motto : "Taking this land one hill / mile at a time, 'cause I can't think what else to do" (De tekst in The Same Old Sun, het origineel, luidt: taking my life one day at a time...). Zo konden we ons concentreren op de uitdagingen van de dag, en hoefden we niet de druk te voelen van alle mijlen en bergen die nog gingen komen.

Heel leuk om te ontdekken dat wijsheden uit het werk toepasbaar bleken in de sabattical, na thuiskomst eens zien of het omgekeerde ook het geval is!