Een snel berichtje op een laptop van vriendelijke medefietsers die we hier hebben ontmoet. Kees en Maarten, vader en zoon, die ook samen de transamaerica trail aan het doen zijn.
We zijn een goed eind door Virginia, onder het motto: taking this land one hill at the time. Dag na dag steile pukkel na steile pukkel. Tot vandaag: twee zalig gematigde klimmen van een procent of 3 en een geweldige lange rustig slingerende afdaling langs een riviertje.
Inmiddels krijgen we het gevoel dit avontuur te delen met een hele familie van fietsers die elkaar allemaal beginnen te kennen: Gill een architect met een droom uit 76, John vervroegd met pensioen door de krediet crisis, Keith uit dezelfde streek als John, Coby en Jan, ook uoit Nederland, Stuart uit Engeland. We fietsen onze eigen ritten, maar delen maaltijden of koffie en wisselen ervaringen uit.
Het landschap blijft geweldig, met het weer hebben we geluk: maar een echte regendag tot dusver.
We kamperen ongeveer de helft van de nachten, verder slapen we in hostels of motels. Kortom tot dusver loopt alles voorspoedig. Tot een volgende keer.