zondag 16 mei 2010

Van start...

Een kwartier te vroeg stond de taxi voor de deur. Prettig, geen spanning of 't ie er op tijd zou zijn. Inladen en op naar schiphol. Onze chauffeur was eigenlijk muzikant, trombonist in o.a. Paul Anka's orkest, en we bespraken de krediet crisis vanuit cultureel perspectief. Op tijd op Schiphol, op tijd in het vliegtuig...maar door de vulkanische activiteit in IJsland  3 uur te laat vertrokken. Noordelijke route gevlogen met pracht zicht op Groenland. We vlogen overdag dus allemaal bergen en allemaal ijs.

In Detroit de aansluiting gemist natuurlijk, gelukkig konden we mee op de volgende vlucht, de laatste twee stoelen! Bij aankomst bleek het taxi bedrijf de maat van de fietsen toch wat onderschat te hebben, maar met één uitgepakt kon alles mee. Om een uur of 1 's nachts waren we in de Motor Lodge in Yorktown. Totale schade van de vlucht: 1 bord. Bij het rijklaar maken van de fietsen de volgende ochtend viel mijn fiets bij het pompen, ventiel brak af, 1e binnenbandje. Een Marathon Superplus buitenband gaat er niet alleen moeilijk om, maar ook moeilijk af weten we nu...

Dag één in de States hebben we rustig aan gedaan. Wennen en zoeken naar waar je wat vandaan kunt halen. Fiertsen slapen met ons op de kamer, continental breakfast is een bakje cornflakes met melk, jus d'orange en een muffin of koffiebroodje ("Danish" ) Winkels zitten aan de rand van de steden in malls. Kleine plaatsen hebben er geen, maar dan doe je inkopen bij een benzinestation. Het wordt een uitdaging om onderweg genoeg verse groenten en fruit te vinden!

En dan start het echt: de achterwielen in het water, we zijn pas klaar als we aan de andere kant de voorwielen kunnen dippen.


Overnachtingen tot nog toe 2 maal op een camping, 1 maal in een kerk, 1 maal bij de brandweer, en 3 nachten in een motel of lodge. Iedereen is zeer behulpzaam. Bij de brandweer mochten we de douches van de brandweerlieden gebruiken en toen er onweer dreigde mochten we naar binnen verhuizen en de aula slapen. Vandaag een rustdag in Charlottesville, Een flinke stad met wel 45000 inwoners...het kapotte bord aangegrepen om nieuwe hippe opvouwbare borden en bekers te kopen.

En geregeld komen we transam fietsers tegen. Ons tempo tot nog toe is hetzelfde als van een geblesseerde jonge Koreaan en een vrij zware Amerikaan van 60, een spijtoptant van de eerste tocht in 1976, die zijn vrienden toen hebben gedaan...maar we smokkelen (nog ?) niet!

Fietsen gaat zelfs goed. Trainen heeft geholpen. Eén dag was zonder bagage Yorktown bezichtigen. De volgende dag via Jamestown naar Chikahomini river. Mooie camping met de laatste 15 km over een prachtig fietspad door de natuur! De volgende dag was wat zwaar. Viriginia is heuvelachtig en gaat eindeloos op en neer in toenemende mate. Morgen komt de climax wat dat betreft. Gaan we de 1000 m hoogte grens over. Maar gister aan het eind van de dag is m'n versnelling gemaakt, die kon niet meer op het kleine blad voor. Dus ik zie de volgende klimmen vol vertrouwen tegemoet.