Geen idee of Bardstown zijn naam ontleent aan de bards die we vroeger in Europa hadden, maar wij benutten deze rustige beschaafd aandoende locatie om onze tocht verder te bezingen. De laatste berichtjes waren uit Virginia. Dat hebben we inmiddels al even verlaten. Deee afgelopen dagen hebben we East Kentucky doorkruist, nou dat is even een totaal andere wereld! Virginia is: mooi groen landschap, verzorgd, welvarend. Mooie huizen met mooie tuinen. Engels goed onderhouden gazonnen. Veel boerderijen, paarden of vee.
Na een rustdag in het mooie Interstate Park dat precies op de grens met Kentucky ligt vertrokken we door een Frans aandoende gourge Kentucky in.
Direct over de State Line (grens) sloeg de eerste hond symbolisch aan. We waren gewaarschuwd voor de honden in Kentucky en hebben ons met een lichte pepperspray, die als dog repellent wordt verkocht gewapend. En niet helemaal voor niets! Bij ongeveer de helft van de huizen slaat de hond aan, bij een kwart zit het beest niet vast en wil gezellig spelen met de fietsers, bij 1 op de 20 ongeveer komt de hond in de buurt van je enkels. Wie mij kent weet dat ik een beetje angstig ben voor honden en deze beesten bezorgen me de hele dag een soort gestresste alertheid bij ieder huis dat ik, passeer. Jammer!
Al die honden zijn natuurlijk eigendom van mensen. Mensen die het kennelijk niet erg vinden als hun hond gevaarlijke situaties voor passanten veroorzaakt. Wat valt daarover op. De mensen zijn ook totaal anders dan die in Virginia. De vriendelijkheid en attentheid zijn verdewenen, mensen zijn op zich zelf, winkelpersoneel is afstandelijk en af en toe nog nauwelijks beleefd. Op de weg merk je dat ook, mensen zijn minder sociaal. Overal ligt vuil ondanks de borden " Littering is subject to a $500 fine". Nog nooit ben ik als fietser zo vaak vanuit auto's uitgescholden of met de vinger omhoog uit het raam voorbijgereden. We worden nog net niet van de weg gereden.
Trailer parks met minder fortuinlijken, of...
Het zet je aan het denken, wat is hier aan de hand? East Kentucky is een mijngebied. Mensen zijn geen boer maar arbeider. De opbrengst van de gewonnen kolen gaan naar grote bedrijven en niet naar de mensen in de regio. Die zijn daardoor gefrustreerd geraakt en zitten in een vrij uitzichtloze positie. De dominante kerk in deze regio (Baptisten) deed veel minder in onderwijs al in vroeger dagen dan de kerken in bijvoorbeeld Virginia (vnl. Luthers en ...) althans dat is de analyse van David onze gastheer na één van de zwaarste etappes.
David verdient wel even wat meer aandacht. Tussen al het negatieve moet ik vertellen dat we ook veel positiefs tegenkomen. Voorbij het vuil is er een prachtig landschap, en naast de stukjes drukken weg zijn er heerlijke rustige "by ways" (honden :-~). Zo zijn er tussen de asociale mensen ook heerlijke ontmoetingen met zeer sociale en/of leuke mensen. Zo kwamen we 27 mei in Hindman. Het was een lange zware dag en ik had totaal geen puf meer in m'n benen. We hadden vanuit een eerder plaatsje gebeld om te zien of de lokale B&B plek had, want een tent en zelf koken na zo'n dag...echt niet!
Aan het begin van het dorpje de weg gevraagd naar de "Historical Society" die ook fietsers ontvangt. We vinden het weggetje, het loopt recht omhoog. We verzuchten " dat ménen ze niet!", stappen af, en sleuren onszelf met de fietsen de berg op, meer dan 20%! Een toegangshek en nog verder omhoog, een bochtje om en daar staat een gezette man met de eeuwige baseball pet op en twee longdrink glazen met ijsthee, citroen en mintblaadjes erin. We kunnen slapen in een bungalowtent die in zijn tuin staat, we kunnen douchen in het huis, hij doet onze was, en schenkt degenen die als tweede gaat douchen nog een glas. Standaard krijgt een ieder die arriveert een baked sweet potatoe met room en boter, en voor ons heeft hij nog pizza in huis van de dag ervoor. Een biertje van de zaak en ijs toe completeren de service. 's Ochtends wacht een geweldig ontbijt van wel 6 soorten cerials, aardbeien, druiven, appels en banaan. Sterke koffie want daar houden Europeanen van en voldoende water voor onderweg.
David op zijn veranda
David woont in het huis van zijn oma, is in Washington DC opgegroeid en ziet zichzelf als cosmopoliet, die nu de wereld naar zich toe laat komen in plaats van haar nog zelf op te zoeken. Hij woont in een oase op een topje van een berg met inmiddels 13 katten in een staat vol honden en verleent onderdak aan fietsers, vogelaars en verdient geld voor zijn historical society door geneologisch onderzoek te verrichten. Doel is het in ere herstellen van het schattige oude huis op het topje van de berg. Wij hebben heerlijk genoten van zijn goede gastheerschap en de boeiende gesprekken.
Inmiddels zijn we een dag East Kentucky uit en is de wereld inderdaad weer vriendelijk. De huizen zijn weer groter en beter verzorgd, mensen roepen hun hond weer terug als die mee wil rennen. East Kentucky hebben we ook overleefd!
