- je stopt met elke dag opschrijven wat er gebeurt
- je weet alleen welke dag het is als je het opzoekt
- je hebt al meer dan een derde van de uiteindelijke afstand achter de rug
- Amerikaans Engels wordt steeds minder moeilijk te verstaan (of praten ze echt duidelijker in de mid-west?)
- je verbrandt niet meer zo hard, maar wilt wel continu bodylotion als je van de fiets bent en het haar is twee tinten lichter dan het in jaren geweest is.
Wat is er voor opmerkelijks gebeurt de afgelopen 8 of 9 dagen. We hebben Kentucky verlaten, het laatste deel landschappelijk minder spectaculair, maar beslist rijker en met vriendelijke mensen (en honden). Na de Apelachen volgen de Ozarks. de meeste mensen hebben van deze bergketen nog nooit gehoord (zelfs niet de bewoners zelf...) De Apelachen zijn heftig: stijle nare pukkels die maar niet ophouden. De Ozarks zijn anders, daar klim je in een hele zware dag op, om vervolgens een paar dagen glooiend op hoogte te blijven. Daarna zwaar pukkelend er weer af. Dat laatste hebben we eergisteren in een korte etappe en gistermorgen gedaan.
In de Ozarks was het haast Frankrijk: glooiende landschappen bezaaid met strowielen. Sinds gistermiddag vlakt het af en hebben we Hollands aandoende vergezichten...ware het niet dat het weer niet klopt. Gisteravond nog de weerman horen zeggen: "so we're getting more heat, more winds and more humidity, sounds like summer in Kansas!"
De afgelopen dagen hebben we de dagafstanden een beetje uitgekiend op een rustdag in Pittsburg in combinatie met de zwaarte van de pukkels. Dat betekent dus dat we de Ozarks af hobbelen in een korte etappe hebben gedaan. De meeste andere fietsers (het waren er nog al wat die nacht in Fair Grove) gingen in één ruk naar Golden City. Wij zijn gestopt in Ashgrove, daar lekker gezwommen en gisteren een lange dag (114 km!) met na de eerste 20 km veel minder bergen. We staan tegenwoordig vroeg op, wekker om 6 u, het is de enige manier, want in de middag is het al gauw een graadje of 35 en dan is de energie navenant lager.
Leuk is dat mensen hier ook graag op je af stappen voor een praatje, en het gaat dan vaak niet alleen over ons en het fietsen, maar ze vertellen ook heel gemakkelijk evan alles. Een mevrouw die haar hond uit liet heeft ons bijvoorbeeld the southerners view op de Amerikaanse Burgeroorlog toegelicht. Het ging niet alleen om de slavernij - die overigens door Northerners werden geleverd aan het Zuiden - , maar vooral ook om de mate van autonomie van de afzonderlijke staten binnen de Unie (het Zuiden vormde een eigen unie toen).
In Fair Grove stonden we met Stef, een Belgische Amerikaan, die al enkele dagen dezelfde etappes deed als wij, Gary, een man die de trail tot levenswijze lijkt te hebben verheven (ieder jaar rijdt hij van begin zomer naar het westen en eind zomer of het jaar erop weer terug) en twee Engelsen. Zo leuk weer eens UK engels te horen! Nieuwe uitdrukking geleerd: it rained like there was no tomorrow. En dat deed het in Fair Grove!
We kwamen aan, stonden in een parkje waar ook een Farmers market in het paviljoen (afdak met picknic tafels) was (de beste van de state!) We hadden net ons eten gekocht toen mensen steeds dringender waarschuwingen begonnen te uiten dat er een storm aan kwam. Nu is een regenbui in het engels ook een storm, dus we maakten ons nog niet druk. Maar ja hail, gushes of wind up to 90 mph en een hele zwarte lucht. Toch maar heel gehaast opbreken en alles in het wc gebouwtje in veiligheid brengen. Met veel helpende handen lukte dat net op tijd. Na een uurtje was alles voorbij, de markt was weg, de regen opgehouden en wij konden ons tentje, toch maar op een ander droger plekje, weer opzetten en alsnog in het paviljoentje onze farmersmarket maaltijd opeten.
Even schuilen voor
een buitje in Fair Grove...
Op het "tochtje" naar Ashgrove kwamen we John tegen met z'n fietsmaten. Erg leuk om de kennismaking te vernieuwen en bij te kletsen. Na de ontmoeting troffen we elkaar weer in Ashgrove, waar we met z'n allen zijn gaan liunchen.
Daarna zagen zij Brian langs komen, waar ze eerder mee gefietst hadden. Wij gingen onze citypark campground opzoeken. Gisteren kwamen wij deze Brian bij Everton tegen en hebben bij hoge uitzondering besloten met hem samen op te rijden. in de bergen wil ik dat niet, ik ga te traag omhoog, dat is lastig, maar vanaf Everton zou het immers vlak worden...ja ja. De VS zijn niet vlak! Toch ging het wel aardig gisteren, maar ik heb me toch leeg gereden! Vlak ging lekker zo met z'n 3-en in een treintje tegen de wind in met een 20-22 km/uur. En om ca 16.30u doel bereikt, Pittsburg, Kansas, dagje uitrusten, even voor mens en fiets en blog zorgen.
