De eerste blanken langs de rivieren hier waren Fransen. De bergketen de Ozarks lijkt haar naam ook uit het Frans te hebben ontleend, Aux Arcs maar het blijft speculeren wat daarmee bedoeld werd. Misschien werden de bogen van de Indianen gemaakt van het hout uit deze bergen... In 1682 claimden de Fransen Missouri als deel van Louisiana. Pas aan het begin van de 19e eeuw kwam het in Amerikaanse handen en konden Lewis en Clark de Missouri op. (Zij hadden als ik het wel heb van George Washington de opdracht gekregen om in een expeditie het westen verder te verkennen, we komen regelmatig historical markers tegen waarop gemeld wordt dat Lewis en Clark hier overnacht hebben. Inmiddels door een attente lezer er op gewezen dat het Thomas Jefferson, de schrijver van de onafhankelijkheidsverklaring, was en dus niet Washington, die Lewis en Clark op pad stuurde.)
Toen wij besloten de TransAmerica Trail te gaan rijden wisten we wel dat dit onder fietsers een redelijk bekende fietsroute was. Maar het blijkt heel wat meer te zijn dan een populaire fietsroute; een "once in your lifetime event". De Nederlandse fietsers die ik ken zijn meestal jaren terug begonnen met bescheiden fietsvakanties, door Nederland, Belgie, Luxemburg, Frankrijk en langzaam aan steeds verder. Op het moment dat je besluit de TransAmerican te gaan doen is het een soort van uit de hand gelopen hobby. Veel fietsers die we hier op de route tegenkomen hebben echter geen of nauwelijks fietservaring. Ze hebben op internet of bij de fietsenwinkel uitgezocht wat er voor nodig is, kopen een fiets en tassen en beginnen aan deze grote reis. Sommigen haken al snel weer af omdat het toch wel tegenvalt, dat fietsen. Anderen rijden hem uit maar besluiten na een paar weken al wel de fiets aan het eind van de tocht te verkopen want het gaat er om het een keer gedaan te hebben. Er zijn er natuurlijk ook die ontdekken hoe leuk dit eigenlijk is, en al benieuwd raken naar welke routes er nog meer bestaan in de wereld. Naar schatting beginnen jaarlijks zo'n 1000 mensen aan deze fietstocht (dit jaar schijnen het er minder te zijn, maar daar merken we niets van, we komen er veel tegen) waarvan 2/3 aan de westkant begint (slimmeriken, wij hebben de gevreesde westenwind inderdaad al fors kunnen ervaren) en 1/3 aan de oostkant. 50% van de mensen met weinig fietservaring stapt in de eerste twee weken al weer af (althans, dit heb ik allemaal van hear say.)
Vaak zijn de ontmoetingen met andere fietsers leuk, maar soms wordt het me ook een beetje te veel. Verdorie, ik heb toch geen groepsreis geboekt?! Waren we van te voren bang dat we 4 maanden lang wel erg lang op elkaars lip zouden zitten, nou die angst is wel weggenomen. Af en toe zijn we blij met een moment voor ons alleen... Door de fietsers en diverse fietslogboeken in cafeetjes en hostels kun je mensen een beetje volgen. Heb je die en die nog gezien, waar zit hij nu? In het hostel in Farmington ontmoeten we Brian: are you the two Dutch girls, finally I caught you! Hij had al weken over ons gehoord en via de logs gezien dat ie ons naderde. Overigens fietsen we meestal met ons tweeen, en ontmoeten we in de avond in een lodge of op een campground weer andere (of dezelfde) fietsers.
Niet alleen de hoeveelheid fietsers maar ook de "verzorging" om de route heen is verbazingwekkend. In Virginia is de route geheel bewegwijzerd met routeborden "76". Dit is een verwijzing naar de georganiseerde Bikecentennial in 1976 maar, neem ik aan, ook een knipoog naar de "route 66" (motorfietsroute door de VS).
Dit betekent overigens niet dat iedereen die langs de route woont ook weet waar die bordjes voor staan. Regelmatig krijgen we de vraag waarom er zo vaak fietsers langskomen. Veel kerken en brandweerkazernes bieden onderdak aan fietsers op deze route en de Virginiase overheid geeft je een speldje als je de route door Virginia (560 mijl) helemaal uitrijdt. (Jazeker, wij hebben al een speldje op zak.) In Kentucky even geen aandacht voor fietsers, daar zag men ons liever gaan dan komen. Tijdens alle avonden stoere fietsverhalen uitwisselen scoort Kentucky hoog in de wild west stories, inclusief fietsers die door mensen met geweren zijn bedreigd, gebeten of ten val zijn gebracht door honden... Illinois is vervolgens weer blij met de route door haar staat, heeft ook weer voor bewegwijzering gezorgd en onthaalt de fietsers met veel vriendelijkheid en goede accommodaties. En ook in Missouri zijn we welkom. Geen bewegwijzering maar, in verband met het gebrek aan formele accommodaties als campings of hotels, voorziet de overheid in alternatieve fietsersaccommodaties. Een omschrijving van een weekje Missouri:
In Chester (nou ja, dat was eigenlijk nog Illinois maar mag hier niet ontbreken) verblijven we bij de "Broederschap in de Orde van de Adelaar", een besloten club (een van de clubleden vertelt ons dat het bij oprichting eigenlijk vooral een bordeel was) die speciaal voor fietsers achter het clubgebouw (bar/restaurant) een "bunk house" heeft neergezet. Een zeer klein schuurtje met 3 stapelbedden van 3 bunks (houten planken zonder matrassen, je kunt je campingmatrasje er opleggen) elk. Gratis - de club haalt de inkomsten dan wel uit de consumpties van de dorstige en hongerige fietsers - en niet onaangenaam: met airconditioning.
Van Chester naar Farmington waar de gemeente een voormalige kleine gevangenis heeft omgebouwd tot bikehostel. Als je de plaatselijke politie belt krijg je de cijfercode om het slot op de deur te openen. Binnen treffen we 3 slaapkamers met bunks (maar nu met matrassen en zelfs beddengoed), een wasmachine en droger, een open woonkamer/keuken met een met frisdrank gevulde koelkast, een computer met internet. Alles spic en span. En of je voor het gebruik van dit hostel maar een donatie in het busje aan de muur wilt doen.
Door naar Centerville waar we in het city park onze tent mogen opzetten. Dit city park blijkt een tuintje voor het gemeentehuis te zijn. Naast het monument ter herinnering aan de soldaten uit Centerville die sneuvelden in de twee wereldoorlogen, is wel plaats voor een paar tentjes. In het kantoortje van de sheriff, naast het gemeentehuis, is een toilet dat we mogen gebruiken. In dat kantoortje zie ik een lijstje met diensten die de sheriff verricht en de kosten daarvan. Van 's maandags t/m vrijdags tussen 8:00 en 16:00 uur kunnen sex offenders worden geregistreerd, dat kost $10. Dus als je aangifte wilt doen van een verkrachting kan dat alleen tijdens kantoor-uren en kost je dat 10 dollar, vraag ik verbaasd. Nee, dat begrijp ik (gelukkig) verkeerd. Als iemand ooit veroordeeld is voor een sex offence (pedofilie, verkrachting, in een uitzonderlijk bizar geval kan het ook om wildplassen gaan) en hij komt hier wonen, dan is hij verplicht zich te registreren (en dat kost dan $10). Men heeft hier het recht te weten wie de nieuwe buurman is. Hm, dat zou nog eens een discussie in Nederland zijn... Ook bijzonder is het foldertje bij de sheriff over hoe je met je kinderen moet praten over wapens. Naar schatting bevinden zich in de helft van alle huishoudens in de VS wapens (niet alleen om zich te beschermen tegen de buurman maar veel ook voor de jacht). "Zo niet in uw eigen gezin, dan wel bij de vriendjes waar uw kinderen ook over de vloer komen. Maak ze ervan bewust dat een wapen in het echt toch wat anders is dan op de TV."
Van Centerville naar Eminence, een toeristisch plaatsje dat 4 campings en 3 hotels heeft. Het is een zeer vermoeiende dag geweest (bloedheet, steile hellingen die fietsvriend John 30/3-bergen noemt: je gaat er met 30 mijl/uur af en met 3 mijl/uur op, we hebben 80 km gefietst en voor mijn gevoel 80 liter verloren) en ik zag me niet meer in staat een tent op te zetten, laat staan een matje op te blazen. Ik wil het liefst aan een infuus in een koelcel. Bij wijze van spreken dan, een halve liter cola en een koude douche later ben ik al weer in staat in ons motel alle kanalen van de TV af te zappen op zoek naar voetbalnieuws. Helaas, basketbal en honkbal ja, maar voetbal? Het leeft niet echt. In een winkel gisteren nog een uitgebreide discusssie of de VS nu wonnen of gelijk speelden tegen Engeland, niemand wist het zeker.
Van Eminence naar Houston, weer een city park maar dat blijkt dit keer een sportparkje aan de buitenkant van het stadje te zijn. 'Zet je tent maar naast het zwembad neer, eigenlijk gaat het zwembad net dicht maar als je snel bent mag je nog wel even een dip nemen en daarna de douches hier gebruiken.'
Van Houston naar Hartville, kamperen in de tuin van het gerechtsgebouw met gebruikmaking van de toiletten in dit gebouw. Obama kijkt ons welwillend aan vanaf de muur en ik denk gelijk 'yes we can!'
Van Hartville naar Fair Grove waar de Historical Society samen met de Lions Club een terreintje voor fietsers ter beschikking heeft gesteld naast een historische molen (Amerikanen noemen alles al gauw historisch). Op dit terreintje vindt elke woensdag ook de Farmers Market plaats en laten we nu juist op woensdag arriveren. Hm, lekker verse groenten en een enorme doos blue berries. Helaas verstoort een storm de pret eventjes, met hulp van mensen van de Historical Society pakken we nog net op tijd onze tent bij vier punten op en rennen ermee naar het toiletgebouw want of een tent blijft staan bij deze windhoos? Een uurtje later kunnen we hem weer terugzetten.
Van Fair Grove naar Ash Grove, weer een sportparkje met zwembad. 's Avonds en 's ochtends vroeg lopen mensen rondjes (niet joggend maar een redelijk flinke wandelpas) over het terrein en om onze tent dus, af en toe bij ons even stoppend voor een babbel.
Al deze overnachtingen zijn gratis (muv het motel), een voorziening die de overheid en sommige vrijwilligersorganisaties speciaal voor fietsers van de TransAm biedt. Je wordt geacht je overal bij de sherrif te melden zodat men weet dat je er staat en een oogje in het zeil kan houden. Fantastisch toch? Als wij onze verbazing over deze gastvrijheid uiten reageren mensen: wel, het zijn publieke voorzieningen, we betalen er belasting voor, dan mag het toch ook gebruikt worden door het publiek.
30/3-bergen in de Ozarks
en nog meer Ozarks en Missouri
