Natuurlijk reden we ook nog eerst verkeerd, wat ons echt vrijwel nooit gebeurt, we hebben immers zowel een kaart als GPS. Flink in mineur troffen we een reisleider van de ACA supported group (met bagagevervoer) die ons op het juiste pad wees. Na 10 km worstelen beloofden we elkaar dat we de eerste klim moesten probeerden te halen en dan zouden we wel weer zien. Ook een aardige: we besloten ook dat we elkaar maar beter konden bijstaan dan de frustraties op elkaar af te reageren. Immers, alleen wordt het allemaal wel héél zwaar.
Dus ploeterden we verder en bereikten inderdaad na geruime tijd de top van de eerste klim, tsja, dan wil je natuurlijk ook de afdaling, immers de beloning voor al het geploeter. We suisden naar beneden en na een goede lunch pauze in de berm bleek de wind wat minder hard te worden en de resterende afstand leek ineens te doen. Ondertussen hadden we in de afdaling creatief over oplossingen nagedacht.
Zo heb ik voorgesteld vanaf Missoula de bus naar het eind van de route te nemen en deze vervolgens met de heersende wind mee vanaf daar terug te fietsen. Dat inspireerde Annemarie tot nadenken over leuke blog entries met als titel "Gone with the Wind". Zelf bedacht ik dat ik er ook in m'n werk wel toepassingen voor kon vinden, als je weerstanden moet overwinnen: het fietst makkelijker met de wind mee, of je hebt meer voldoening tegen de wind in je doel te bereiken...In ieder geval was het resultaat dat we weer het gevoel hadden zelf het eigen lot in de hand te hebben, in plaats van overgeleverd te zijn aan de wind. En dat is denk ik uiteindelijk de sleutel geweest.
Na de lunch was mijn vechtlust gewekt en kon ik met een deuntje in m'n hoofd eindeloos door stampen tegen de wind in, niet meer met 11 maar met 14/15 km per uur. De 2e klim bleek ook minder erg en daarna werd het landschap mooi. We kwamen daardoor toch op een behoorlijke tijd aan in Jackson. Een van de deuntjes waar ik op fietste was dan ook I'm going to Jackson van Johnny Cash en June Carter, de tekst wist ik niet zo heel goed meer, maar inmiddels gevonden: http://mp3lyrics.org/1KoI. Als ik die tekst lees en nu aan dat kleine brave stadje denk....ik had vroeger uit het liedje toch een veel wilder beeld!
In Jackson, een heel klein plaatsje met maar 37 inwoners stond ook de groep van ACA bij de enige lodge/camping/hotsprings. De reisleider van die morgen: "so you made it!". Dat geeft dus best voldoening, dezelfde afstand als een groep met bagagevervoer doen in toch wat zwaar weer. Beloning: in de hot springs pool, lekker eten in het restaurant, met heerlijke lokale biertjes en vervolgens zo moe de tent in rollen dat de live band van die avond me ook zonder oordoppen niet wakker kon houden.
De twee dagen erna zijn we in dezelfde spirit doorgestoomd, terwijl wind en weer steeds gunstiger werden. Eerst in een zalige afdaling van Jackson naar Sula, een plaatsje dat in een geweldige gorge ligt, de dag erna bij windstil weer valsplat naar beneden (gemiddeld 0,5% denk ik) met een nieuw dagrecord van 137 km
in één keer door naar Missoula. Genieten!
Wat plaatjes ter illustratie mogen natuurlijk niet ontbreken!
Terloops nog maar een keer over de continental divide
(watescheiding tussen de afwateringsgebieden van de Atlantische en Stille Oceaan)
Vlak na Sula door prachtige gorge
Een beginnende bosbrand halverwege de etappe naar Missoula