We fietsen die middag nog naar de fietsenmaker voor een binnenband en een controle op de ketting van Annemarie, die af en toe overslaat. Een enorme zaak, vrij leeg, beertje ouderwetse werkplaats, met een vriendelijke grijze mevrouw. Ja hij is inderdaad versleten, maar helaas werkt mijn technicus niet vandaag en sinds ik hem heb ben ik zelf m'n routine kwijt geraakt... Wel een band en nieuwe handschoentjes ( ze zaten allebei op mijn stuur toen de fiets de pick-up in ging...) We hebben het Chinees restaurant voor ons zelf die avond.
De volgende ochtend gaan we eerst naar het ziekenhuis. Annemarie heeft een koortslip die naar ontstoken is. Zovirax, in Nederland vrij verkrijgbaar, blijkt in Amerika alleen op recept verkrijgbaar èn wel $158,-! Daarom heeft ze andere middelen geprobeerd, maar die werken duidelijk minder goed, en de zon en wind eisen hun tol. Het lijkt raar, maar als tourist beland je zo met je koortslip op de emergency afdeling van het ziekenhuis. Gezondheidszorg in Amerika. Eerder al spraken we mensen erover en die vonden dat ze hier de beste zorg ter wereld hebben. Een verslag vanuit de wachtkamer.
Je kunt maar beter verzekerd zijn...anders is er alleen noodhulp.
We komen binnen, Annemarie krijgt een uitgebreid formulier om in te vullen. Al vrij snel vraagt een verpleegkundige of ze alvast mee komt. Haar vital signs moeten eerst worden gecheckt. Het valt op dat gewicht hier niet standaard wordt gemeten, te vaak een gevoelig punt wellicht? Na een paar minuten is ze terug om het formulier verder in te vullen: alles over de verzekering, de werkgever en zo voort. Als ze het formulier inlevert verdwijnt ze weer een kwartier of zo achter een andere deur. Als ze daaruit komt is ze ingeschreven, compleet met polsband en na ondertekenen van 5 "wavers" (vrijwaringsverklaringen), dat ze alles goed snapt en uitgelegd heeft gekregen. Uiteidelijk mag ze bij de dokter komen, die in een consult van een minuut of twee diagnose stelt. Doordat ze even moet wachten achter een gordijn op de verpleger die uitleg geeft over het medicijn, welke apotheek op zondag open is (nee er is geen ziekenhuisapotheek), en nog een waver zie ik haar dit keer na een minuut of 20 pas terug. Vier pilletjes en liever even uit de wind en de zon blijven...We fietsen naar de andere kant van de stad, halen de pilletjes, nog een waver, en ook maar meteen wat lekkers voor bij de buis.
We zijn net op tijd terug voor de wedstrijd en installeren ons verwachtingsvol gezellig op het bed met druiven en andere lekkernijen...
Na de wedstrijd hadden we ons voorgenomen de fietsen weer eens even goed onder handen te nemen. De achterbanden raken toch al wat sleets, en wellicht is het slim voor en achter te verwisselen. Verder kan er na regen en hagel ook wel weer wat olie bij hier en daar. Of het slim was moet de tijd duiden, maar het was wel een hoop werk enfrustrerend gedoe, geen tijd en faciliteiten beschikbaar voor een weblog helaas. Een pizza op de kamer, voorkwam dat we nogmaals alleen in een restaurant zaten...echt geen plek om nog een dag door te brengen, de volgende dag toch gewoon maar verder dus.