kampeerterreintje in Twin Bridges
Het landschap in Montana blijft bijzonder mooi maar de harde westenwind maakt het ons wederom moeilijk. Als er een belangrijke reden zou zijn waarom ik niet in Amerika zou willen wonen dan heeft dat in eerste instantie niet zo zeer met politiek of cultuur te maken maar domweg het feit dat het hier altijd zo hard waait. De Haagse wind is hierbij vergeleken maar een lieflijk briesje. Niet alleen het harde zwoegen er tegen in maar ook gewoon de hele dag dat geruk aan je lijf en dat lawaai in je oren, gek word je ervan. Maar we bereiken, volledig uitgeput, Jackson waar de camping bij een heetwaterbron ligt en de vermoeide spieren en gewrichten in het hete water kunnen uitrusten. De toiletten op de camping gebruiken ook water uit de bronnen, dus een bezoek aan het toilet levert gestoomde billen op.
Op deze camping ontmoeten we ook een fietsgroep van 16 mensen die de TransAm georganiseerd rijden. We babbelen een tijdje met een van de groepleden die stelt dat ze wel een beetje jaloers is op ons vanwege de vrijheid die we hebben: "het groepsproces is eigenlijk zwaarder dan het fietsen zelf". Tegelijkertijd kijken wij een beetje jaloers naar haar lichte racefietsje. De bagage wordt elke dag vervoerd met een busje.
Na Jackson rijden we langs het Big Hole Battlefield. In het bezoekerscentrum van dit nu nationale monument wordt een stukje geschiedenis verteld vanuit het perspectief van de Indianen, oftewel het trieste verhaal "How the West was Lost". Individueel grondbezit kenden de Indianen niet. De blanken die zich in dit gebied vestigden wilden afspraken maken over grondbezit. Diverse overeenkomsten werden gesloten en ook weer even makkelijk verbroken al naar gelang het gebied belangrijker/interessanter werd voor de blanken. Zo was er in de streek van het huidige Oregon en Idaho een overeenkomst gesloten met de Indianen die weer werd verbroken toen er goud werd ontdekt in het gebied. De blanken stelden in 1877 een nieuwe overeenkomst op waarin het aan de Indianen toegekende gebied met 90% werd gereduceerd ten opzichte van de vorige overeenkomst. De Nez Perce (hier op zijn Engels uitgesproken als Nes Purs) was een van de stammen die de overeenkomst weigerden te tekenen. Er volgde een periode die nu de Indian Wars wordt genoemd. Een van de Nez Perce groepen, geleid door Chief Joseph, werd tijdenlang vervolgd door het Amerikaanse leger. De groep vluchtte door de Bitter Root Valley, over de pas die nu de Chief Joseph pas wordt genoemd en belandde in de Big Hole Valley. (Wij fietsen dezelfde route maar dan in omgekeerde volgorde.) Hier waande zij zich redelijk ver van en veilig voor het Amerikaanse leger en sloeg een tentenkamp op. Het leger was echter gevolgd en op deze plek heeft een veldslag van 2 dagen plaatsgevonden met veel doden en gewonden aan beide zijden. Na afloop van deze strijd heeft een deel van de Nez Perce zich gewonnen gegeven en zich gevestigd in het toegewezen reservaat in Idaho, een ander deel is gevlucht naar Canada.
We vervolgen onze reis richting Missoula. Iemand heeft vergeten de wind aan te zetten en de route loopt bijna continue met vals plat naar beneden. Zo'n kans krijgen we niet vaak en snel rijden we twee etappes op een dag, voordat deze vergissing in ons voordeel wordt opgemerkt. Af en toe werpen we een bezorgde blik schuin achter ons. Er lijkt een bosbrand te woeden maar het duurt lang voor we brandweeractiviteiten in de lucht en op de weg horen en zien.
Missoula is een hippe studentenstad en de moeite waard om even te blijven hangen. Niet alleen hebben ze er lekkere koffie, goede restaurants en diverse "attractions for culture-starved cyclotourists", maar ook heeft de Adventure Cycling Association (de organisatie die o.a. onze fietsroute uitgeeft, naast vele andere routes door de VS, zie linkje elders op ons blog) hier haar kantoor. We brengen een bezoekje aan dit kantoor waar onze foto nu op de "wall of fame" hangt. Toevallig is dezelfde fietsgroep die we een paar dagen geleden ontmoetten ook hier en voor hen is een bbq georganiseerd waar wij meteen bij aan mogen schuiven. Gezellig. Verder schaffen we nieuwe fietsshirtjes (echte TransAm-shirtjes) en dito sokken aan. Eindelijk eens iets anders om aan te trekken!
in het kantoor van de ACA, voor een fiets die de tocht al in 1976 maakte